Rozdział 42 42

Powoli, płynnie kręci głową. „Nie składam obietnic, których nie potrafię dotrzymać”.

„Leo…” mówię ostrzegawczo. Tyle że wychodzi mi to bardziej jak przestraszony szept.

Jego głos obniża się do przyjemnej, chropawej zachrypniętej nuty. „Wstań”.

Napinam się, zastanawiając się, co będzie, jeśli mu o...