Rozdział 125 125

Leniwie przeczesuje palcami moje włosy.

Kiedy kończę, kładę się na plecach, pewien, że dziś w nocy będę spał jak zabity. Na tyle dobrze, na ile ja w ogóle potrafię spać.

„Pasza.” Mówi to tak cicho, że prawie jej nie słyszę.

„Co?”

„Jego imię. Imię naszego syna” — rzuca niezgrabnie, jakby bała się...