Rozdział 109 109

„No… jak tam u ciebie?” pyta od niechcenia.

„Wygląda na to, że ci ufa.”

Unosi brwi, a uśmiech robi jej się odrobinę szerszy. „Powiedziałabym, że tak.”

„I ma rację?”

„Słyszę w twoim głosie troskę?”

„Wiem, co zrobiłaś…”

Wzdycha i pociera skronie. „Poznałaś Spartaka Biełowa. Powiedz mi, myślisz, ...