Rozdział 243 Rozdział 243

„Nie ma mowy.” Przycisnął czoło do jej czoła, oboje dyszeli, jakby właśnie wbiegli na czwarte piętro bez windy. „Jesteś teraz moja. I nie puszczam tego, co moje.”

„Zaborczy skurczybyk” — rzuciła, ale bez złości. Była w tym tylko ulga, radość i miłość tak ogromna, że aż nie wiedziała, co z nią zrobi...