Rozdział 144 147

Jego oczy ledwie się zwężają, ale to mi wystarczyło, żebym zrozumiał. Olivia jakby kurczy się obok mnie.

— O Boże — mruczy.

— Spokojnie, moja żono — mówię. Wciąż trzymam jej dłoń uwięzioną w swojej. — To wesele. Po prostu baw się dobrze.

— Nie bawiłam się dobrze na własnym weselu — syczy. — Czemu...