Rozdział 137 140

I nigdy niczego nie żałuję.

– Ale z ciebie skurwiel – syczy, patrząc na mnie przez łzy.

– Olivia? – To głos mojej matki. Sekundę później wchodzi do pokoju. Najpierw widzi Olivię, a potem jej wzrok trafia na mnie. – O. Aleksandr.

Zanim zdążę jej rozkazać, żeby wyszła, zaczyna dzwonić mój telefon. ...