CH30

Lukas odwrócił się do mnie, jego wyraz twarzy był spokojny. „Bo to prawda.” Jego usta drgnęły, a w oczach mignęła najdelikatniejsza nuta rozbawienia. „I nie jestem tchórzem.”

Patrzyłam na niego, szukając na jego twarzy jakiegokolwiek znaku nieszczerości. Nie znalazłam żadnego.

„...Dziękuję,” szepnęł...