Rozdział 87

ADRIAN

Szłem dalej, aż hałas z izby chorych ucichł za moimi plecami. Każdy krok był cięższy od poprzedniego. Śmiech Sereny wciąż odbijał mi się echem w głowie. Ten miękki, kołyszący dźwięk, kiedy pochylała się nad nim. Nad nią.

Przeczesałem dłonią włosy, zmuszając oddech, żeby się wyrównał. Nie m...