Wezwanie

Następnego dnia czyściła boksy bez odruchu wymiotnego, dotrzymywała kroku Dustinowi, kiedy rozwieszał drut ogrodzeniowy wzdłuż północnej krawędzi pastwiska, i nawet zdołała powstrzymać złośliwą kozę o imieniu Hazel przed trykaniem jej głową — w większości.

Zaczęła nazywać tę kozę „Szatanem w swetrze”. Dustin mówił na nią Hazel.

— Ona cię lubi — powiedział, obserwując, jak Hazel trąca udem Jordyn w sposób podejrzanie podobny do czułości.

— Sprawdza wytrzymałość konstrukcyjną mojej kości udowej — mruknęła Jordyn. — To kwestia dominacji.

Dustin uśmiechnął się szeroko, opierając dłonie na biodrach; pot lśnił mu na skroniach. — Robi tak tylko ludziom, którym ufa.

— Czyli próbuje mnie zabić z sympatii?

— Dokładnie.

Jordyn pokręciła głową, ale kącik ust drgnął jej, jakby rodził się uśmiech.

Zrobili przerwę pod topolą przy tylnym pastwisku. Dustin podał jej butelkę wody i klapnął obok. Niewiele rozmawiali. Cisza stała się wygodna, pełna oddechu i niewypowiedzianych rzeczy.

— Masz jeszcze jakieś rodzeństwo? — zapytał w końcu.

— Tak…

— Duża rodzina?

— Raczej rozbita. — Spojrzała w dół. — Sadie jest najmłodsza. Trzynaście lat. Mądra. Cicha. Za dobra na świat, w którym utknęła.

— Jesteście blisko? — zapytał.

Jordyn westchnęła. — Kiedy tata zaczynał się wydzierać, wchodziła do mojego łóżka. Myślała, że jeśli będzie obok mnie, nic złego się nie stanie. Caleb jest najstarszy. Kiedy robiło się ciężko, to on był obrońcą. Wyprowadził się z domu tuż przed osiemnastką i już nigdy nie obejrzał się za siebie.

Dustin nic nie powiedział. Po prostu pozwolił ciszy unieść to, co trzeba było unieść.

Podniosła wzrok. — A ty?

Pokręcił głową. — Jestem jedynakiem. Mama była całym moim światem, dopóki nie zabrał jej rak. Tata potem zgasł… po prostu… zniknął w sobie.

Spojrzała na niego. Miał napiętą szczękę, ale to nie była złość — raczej coś, co powstrzymywał.

— Tęsknisz za nimi? — zapytała.

Jego spojrzenie pozostało utkwione przed siebie. — Codziennie.

Wyciągnął coś z tylnej kieszeni — zużyte zdjęcie, pogniecione i wyblakłe. Ostrożnie podał je Jordyn.

Kobieta na fotografii uśmiechała się szeroko, obejmując ramionami młodszego Dustina. Miała dobre oczy i zmarszczki od śmiechu oraz kapelusz przeciwsłoneczny, który wyglądał, jakby był za duży na jej głowę.

— Moja mama — powiedział. — To był dzień, kiedy doprowadziliśmy ogród do porządku. Zawsze znajdowała czas na te małe rzeczy.

Jordyn przez dłuższą chwilę przyglądała się zdjęciu, po czym oddała je z powrotem. — Wygląda, jakby dawała dobre uściski.

— Dawała. — Jego głos był cichy. — Zachorowała, kiedy byłem w trzeciej klasie liceum. Rak piersi. Poszło szybko. Jeszcze próbowaliśmy zrozumieć diagnozę, a ona już była w hospicjum.

Zamilkł na moment. — Tata się po tym rozpadł. Przestał jeść, przestał mówić. Po prostu siedział co noc na jej krześle, trzymając jej sweter.

Jordyn nie oddychała.

— Próbowałem zostać — ciągnął Dustin. — Próbowałem mu pomóc. Ale miałem siedemnaście lat, byłem wściekły, bezradny. Więc wstąpiłem do wojska. — Gorzki uśmiech szarpnął mu wargę. — Wmawiałem sobie, że zrobię coś z tego bałaganu.

Wtedy odwrócił się do niej; jego oczy były teraz ciemniejsze, ale czyste. Szczere. — Wojna pod pewnymi względami była łatwiejsza. Przynajmniej wiedziałem, kim tam jestem. W domu… nie poznawałem siebie. Aż cię poznałem.

Ścisnęło ją w gardle. — Nawet mnie nie znasz.

— Wiem, jak cichniesz, kiedy masz dość. Wiem, jak dotykasz koni, jakby były kruche, choć niewiele rzeczy cię naprawdę przeraża. Wiem, że odwracasz wzrok, kiedy ludzie podchodzą za blisko… ale nie uciekasz… już nie.

Spuścił wzrok. — Nie potrzebuję całej twojej historii, Jordyn. Nie jeśli to boli. Ale jeśli kiedyś zechcesz się nią podzielić… jestem tutaj. Nie po to, żeby to naprawiać. Po prostu, żeby tego wysłuchać.

Przełknęła ślinę. Z trudem. Instynkt krzyczał, żeby się odsunęła. Ale jego słowa coś w niej rozszczelniły. Nie całkiem, tylko na tyle, by wślizgnęło się światło.

Po długiej ciszy powiedziała:

— Miałam dziewięć lat, kiedy pierwszy raz tata zapomniał wrócić do domu.

Dustin się nie odezwał. Po prostu pozwolił, by jej głos wypełnił przestrzeń — równy i cichy.

— A mama… odeszła, kiedy miałam trzynaście. Bez pożegnania. Bez kartki. Po prostu zniknęła. Musiałam utrzymać wszystkich na powierzchni… Caleba i Sadie. Nawet nie zorientowałam się, że tonę, dopóki nie było za późno.

Łza spłynęła jej po policzku, a ona szybko ją starła. — Nikomu tego nie mówię. Nie… nie ufam tak.

Nie wyciągnął do niej ręki. Nie powiedział ani słowa. Po prostu był przy niej, w tym wszystkim.

W końcu oparła głowę o jego ramię.

I po raz pierwszy od bardzo dawna Jordyn nie czuła, że sama dźwiga cały świat.

Tamtej nocy Jordyn zwinęła się na materacu w swoim jednopokojowym mieszkaniu, z ciepłym bólem w klatce piersiowej, którego nie umiała nazwać. Książka, którą dał jej Dustin, leżała otwarta na jej kolanach, ale od dziesięciu minut nie przeczytała ani słowa.

Wciąż myślała o tym, jak na nią patrzył, kiedy mówiła o rodzinie.

Nie litował się nad nią.

Po prostu słuchał.

Telefon zawibrował. Nieznany numer. Ścisnęło ją w żołądku.

— Halo?

Pauza.

— …Jordyn?

Klatka piersiowa zacisnęła jej się na amen. — Sadie?

W słuchawce zapadła cisza, przerywana tylko płytkim oddechem.

— Możesz po mnie przyjechać? — wyszeptała siostra. — On znowu pije. I to strasznie. Nie mogę go uspokoić.

Serce Jordyn runęło w dół. Zerwała się tak gwałtownie, że książka spadła jej z kolan.

— Gdzie jesteś? Jesteś bezpieczna?

— Jestem w szopie z tyłu. Jeszcze nie wie, że tu jestem.

— Zostań tam. Nie ruszaj się. Jadę.

Kiedy Jordyn pędem zbiegła tylnymi schodami przy barze, omal nie wpadła na Dustina, który wyłonił się zza rogu z skrzynką narzędzi.

Złapał ją za ramię, zanim zdążyła się przewrócić. — Hej. Co się pali?

— Muszę jechać — wyrzuciła z siebie, łapiąc oddech. — To Sadie. Nie jest bezpieczna.

Oczy Dustina stwardniały. — Pojadę z tobą.

— Nie.

— Jordyn…

Szarpnęła rękę, wyswobadzając się z jego uścisku. — To moja rodzina, Dustin. Nie wiesz, jaki jest, kiedy jest pijany i wredny. Nie wiesz, jak źle potrafi być.

— Wiem, że nie powinnaś stawiać temu czoła sama.

Zaszczypało ją w oczach. — Zawsze stawiałam.

Nie czekała na jego odpowiedź.

Dustin stał jak skamieniały, kiedy jej samochód z rykiem pomknął alejką.

Za jego plecami skrzypnęły siatkowe drzwi.

Maisie, z założonymi rękami, patrzyła, jak znikają tylne światła.

— Powiedziała ci to, co już wiedziałeś?

Dustin nie odpowiedział.

Głos Maisie złagodniał. — Kochasz ją.

Wypuścił powietrze, jakby to bolało. — Tak.

— To nie stój tu jak kołek — powiedziała. — Jedź za nią. Ta dziewczyna całe życie myślała, że nikt nigdy nie przychodzi. Może czas, żeby ktoś wreszcie przyszedł.