Rozdział 169

Punkt widzenia: Alexander

Czułem to na nim — ten dziki zapach, który nigdy do końca nie dawał się zmyć, niosący woń ziemi nasiąkniętej deszczem i coś surowego, coś zwierzęcego. Przez stulecia ten zapach nie wywoływał we mnie nic poza trzewnym wstrętem. Nawet w najczystszych marmurowych korytarzach ...