Rozdział 96 96

„Nie” — odpyskuję dziecinnie, wciskając twarz pod poduszkę. Nie mam ochoty z nikim gadać, a już na pewno nie z beznamiętnym bratem Uriego. „Idź sobie.”

On nie słucha. Choć trzymam poduszkę na głowie tak mocno, jak tylko potrafię, jego głos i tak przebija się wyraźnie. „Nic nie jadłaś od ponad dwudz...