Rozdział 56 56

To jednostajny refren, który wciąż się ciągnie — aż do chwili, gdy przekręcam klucz w zamku i popycham drzwi. Ona zrywa się do pionu, z szeroko otwartymi, przestraszonymi oczami.

„Uri…?”

Samo brzmienie mojego imienia na jej ustach jest jak plaster na duszę. Zamykam drzwi i idę w jej stronę, zastan...