Rozdział 45 45

Przełykam ślinę i wsuwam dłoń w jego. Prowadzi mnie przez restaurację i, tak jak przy wejściu, każda para oczu znowu jest na nas. Tym razem nie zatrzymuje się, żeby z kimkolwiek pogadać ani ściskać dłonie. Po prostu idzie pewnym krokiem, a ja podskakuję przy nim, niesiona w jego cieniu.

„Dokąd idzi...