Rozdział 31 31

„Aaaa!” — mężczyzna wrzeszczy, cofając się tak gwałtownie, że traci grunt pod nogami i ląduje na tyłku na podłodze.

Zrywam się na równe nogi, pilnując, żeby łóżko zostało między nami. Z jakiegoś niewiadomego powodu chwytam poduszkę i trzymam ją przed sobą jak tarczę.

— Kim ty jesteś? — żądam.

Męż...