Rozdział 30 30

– Cześć, Polly.

Uśmiecha się szerzej. – Cieszysz się, że mnie widzisz?

On kiwa głową niepewnie. Jest od niej o dwie głowy wyższy i dwa razy szerszy w pasie, a patrzy na nią jak wystraszony kot. Nie chodzi o to, że przy Polly czuje się nieswojo albo że jej nie ufa; po prostu potrzebuje czasu, żeby...