Rozdział 158 158

W chwili, gdy otwiera oczy, od razu skupiają się na mnie. To to ostre, przeszywające spojrzenie kogoś, kto rozpoznaje człowieka, na którego patrzy, nawet przez zamglone majaki po lekach, bólu i porodzie.

„Alyssa” — szepczę jej imię. — „Kurwa. Przepraszam cię. Tak strasznie przepraszam.”

Aż trudno ...