Rozdział 155 155

Krzywię się. On nawet nie brzmi już na wkurzonego. I jakoś… to jest o wiele gorsze. Z jego złością wiedziałbym, co zrobić: przyjąć ją na klatę.

Natomiast jego współczucie to dla mnie kompletna zagadka. „Nikolai…”

„Nie,” mówi twardo. „Mnie przeproszysz później. Jak znajdziesz Alyssę i ogarniesz swo...