Rozdział 150 150

– To dla moich maluchów – wyduszam z siebie, choć każde słowo kosztuje mnie tyle sił, jakbym je wyrywała z płuc. – Dam radę… dla nich.

Łza spływa jej po policzku. – A-a Uri?

Wiem, o co pyta, i prosta prawda jest taka, że nie wiem. Nie wiem, czy powiedzenie mu, że go potrzebuję, to właściwa rzecz —...