Rozdział 128 128

Odkręcam kran jeszcze raz, żeby odświeżyć ciepłą wodę. Gdy znowu go zakręcam, cisza robi się gęsta jak barszcz na drugi dzień. Ona wzdryga się, wtulona w kojące kłęby pary, które unoszą się znad wanny.

– Kto by pomyślał, że niebo to wanna z gorącą wodą? – chrypie.

Siadam przy brzegu wanny i przeci...