Rozdział 12 12

Powinienem już być w połowie drogi do jej rudery, rozwalać wszystko po kolei w poszukiwaniu tego spontanicznego „prezenciku” od Sobakina. Ale z jakiegoś powodu nie potrafię przestać się na nią gapić. To przez te cholerne dżinsy. Leżą na niej jak druga skóra, tak samo jak ten obcisły top na ramiączka...