Rozdział 133

Powietrze jakby nagle zgęstniało. Edward znieruchomiał. A Sarah schowała twarz w dłoniach. Podniosła głowę, a on wciąż stał jak wryty — twarz miał spokojną, nieodgadnioną, ale w oczach aż kipiały surowe emocje.

— Kiedy?

— Kilka dni temu. Kiedy przyjechał odstawić dzieci. Nie wiem, jak do tego dosz...