Rozdział 117

Sarah kończyła coś jeszcze na laptopie, siedząc na kanapie, kiedy rozległ się dzwonek do drzwi. Ledwie zdążyła się podnieść, a w progu stanęła znajoma sylwetka Edwarda, z napięciem wypisanym na barkach.

— Wybacz, jeśli tak po prostu wparowałem. Myślałem, że zastanę tylko dzieciaki. Zawsze otwieraj...