Rozdział 102

Dla Sarah było w tym cichym momencie coś, co ją uziemiało — w samym byciu tutaj, w patrzeniu, jak jej maluchy śpią. Dawało jej to dziwny rodzaj ukojenia pośród całego tego bałaganu. Nie czuła już, że zaraz się rozpłacze. Łzy swoje już zrobiły. Strach odpłynął razem z krótką drzemką, którą Cara dopil...