Rozdział 177 177

Podrywam się na nogi. „Wybacz mi, Ojcze. Ręce mam związane”.

Podnosi na mnie wzrok. W jego oczach czai się pytanie, ale nie ma odwagi go zadać. Zamiast tego kiwa głową, a ja odwracam się i zostawiam go w tym samotnym pokoju. Nienawidzę, że muszę to zrobić — ale to jedyna droga.

Kirill, Nikołaj, Mi...