Rozdział 37

Perspektywa Julii

Szpitalny korytarz zdawał się nie mieć końca, a jarzeniówki rzucały ostre, nieprzyjemne cienie na linoleum. Oparłam się plecami o ścianę, próbując na tyle opanować drżenie rąk, żeby w ogóle spróbować połączyć się myślami z bratem.

*Eric? Jesteś tam? Co się stało? Pielęgniarka pow...