Rozdział 142 143

Przez ostatni tydzień Yulian nie wracał na noc do domu. Dopiero kiedy robiło się naprawdę, naprawdę późno. Dziś rano obudziłam się i zobaczyłam go wciąż ubranego, siedzącego na skraju łóżka i wpatrującego się we mnie. Miał na twarzy wyraz, którego nie dało się łatwo nazwać — jakby coś w nim walczyło...