Rozdział 72 Śniadanie w Glassmere

Rae

Droga wypluwa nas pod niebem, które patrzy na mnie. To moja pierwsza myśl. Nie to, że przeżyliśmy ten dziwny tunel z cieni i korzeni, ani że wciąż drżą mi kolana, ani że dłoń Ciana zaciska się na mojej tak mocno, że czuję jego puls przez palce. Nie. Chodzi o to, że niebo patrzy na mnie.

Nad na...