Rozdział 95

ALERA

Jego wargi odnajdują moje ucho.

– Wracamy do Mediolanu.

Przez chwilę myślę, że wciąż śnię. Moje ciało znów jest jakby bezwładne, lekkie, więc kiedy słyszę jego głos, prawie się śmieję. To musi być kolejny sen. Majaczenie od zbyt… od zbyt wielkiej przyjemności? Nie wiem.

Ale po chwili do mni...