Rozdział 28

ALERA

Dante przechyla głowę na bok, jedna brew unosi mu się powoli w sposób, który mówi mi, że go to bawi.

– Nie?

Zacinam się. – N… nie. Nie jadę z tobą. Ty… ty nie możesz po prostu tu przyjść i kazać mi jechać z tobą do Mediolanu. Nie. Mam swoje życie.

Kiwa głową spokojnie.

– Wiem, że masz swo...