Rozdział 120

ALERA

Słońce przyjemnie grzeje mnie w twarz. Śmiech mamy niesie się po ogrodzie, gdy pochyla się nad różami, dotykając płatków tak, jakby były jej dziećmi.

— Pięknie rosną — mówi z dumą, patrząc na mnie. — Zdziałałaś tu cuda, tesoro.

Uśmiecham się blado, wsuwając kosmyk włosów za ucho. — To twoje...