Rozdział 87

Kolejna fala szmerów przetoczyła się po sali. Gdzieś w tłumie ktoś burknął pod nosem ciche, niezadowolone „no jasne…”. Rewelacja. Ledwo się przedstawiłam, a już tracili cierpliwość.

No brawo, Ami.

Zacisnęłam pięści i zamknęłam oczy, próbując wyłowić pierwsze linijki przemówienia z chaotycznej mgły...