Rozdział 57

Serce waliło mi o żebra, kiedy stałam jak wmurowana i gapiłam się na masywne drzwi mojej celi, jakby miały się zaraz otworzyć od tak, za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Niecała godzina. Tyle mi zostało, żeby wymyślić cokolwiek — cokolwiek — co wyrwie mnie z tego koszmaru. Alcott oczekiwał, że p...