Rozdział 149

Gerald wbił opuszki palców w blat biurka, aż zbielały mu knykcie, a cisza między nimi ciągnęła się w nieskończoność.

Jego obecność sprawiała, że powietrze robiło się lodowate, ciężkie od niewypowiedzianej presji, i Hazel poczuła, że przegięła — jej opanowanie pękło, ledwie odrobinkę.

Jeszcze chwi...