Rozdział 140

Milo dokończył przekąski, ziewnął cichutko, a powieki zrobiły mu się ciężkie jak ołów. Mimo to jego mała rączka uparcie trzymała się brzegu koszuli Sofii.

Sofia otarła okruszki z kącika jego ust.

— Milo, skarbie, pora spać.

— Matylda śpi ze mną. — Głos Milo był już gęsty od snu, słowa kleiły mu ...