Rozdział 411

Słuchając górnolotnej, a jednocześnie kąśliwej przemowy Masona i patrząc na tę jego udawaną minę, Zoey poczuła, jak ogarnia ją gryzące poczucie ironii.

Nie powstrzymała cichego śmiechu.

Śmiech był lekki, ale niósł w sobie lodowaty chłód i jadowitą kpinę.

Więc w ich oczach była nie tylko czarnym c...