Rozdział 108 - Szkarłatne szepty

Zaczęło się znowu.

To dziwne uczucie nieważkości, jakby moje ciało rozmyło się w mgłę.

Mrugnęłam — i nie byłam już w pokoju Damiana.

Świat wokół mnie był wykrzywiony. Drzewa nie były zielone, tylko krwistoczerwone. Ich liście lśniły jak rubiny pod fioletowym niebem, a wiatr szeptał, jakby był żyw...