„Jestem tylko głupą blondynką, gotową ślepo się zgodzić”.

Zacisnęłam dłoń na ceramicznym kubku stojącym przede mną, pozwalając palcom wybijać równy rytm na jego ściance, kiedy Jirod ciągnął swój epicki monolog.

Mówił z taką pewnością siebie, której nie tyle się dorabia, co po prostu ją sobie przypisuje — z niepodważalnym przeświadczeniem, że cokolwiek pow...