Rozdział 41.5

„Ashlynn” — szeptał do mnie jakiś głos. — „Ashlynn, naprawdę tu jesteś?” Znowu ten głos. Brzmiał znajomo, znałam go. Powoli otworzyłam oczy, przypominając sobie, gdzie jestem. Wciąż leżałam z głową na piersi Dawsona. Słyszałam ciche piknięcia monitora. Nie chciałam się ruszać; było mi ciepło i bezpi...