Rozdział 158 160

Brwi Mikhaila podjechały aż do linii włosów. Ja tylko wzdycham. Przestałem się dziwić, kiedy ona się pojawia. Jest jak pieprzony karaluch.

– Och. Mikhail… – Jej oczy zwężają się, po czym zadziera nosa i mija go, wchodząc do mojego domu. – Spóźniłam się?

– Nie możesz się spóźnić, jeśli nie byłaś za...