Rozdział 137 139

Marszczę brwi i zerkam przez ramię.

— Żyję — powtarza. — I jesteśmy tutaj. Razem.

Nie potrzebuję tego przypomnienia. Wiem co do centymetra, jak blisko jest: bardzo. I ile czasu zajęłoby mi pokonanie dzielącej nas przestrzeni: ani chwili.

— I nie chcę spać — dodaje cicho.

Teraz odwracam się całki...