Rozdział 109 111

Wypuszczam powietrze. Żyje. To zdjęcie to potwierdza. To coś, za co można być wdzięcznym, nawet w samym środku tego gówna.

— Myślisz, że to przytyk do ciebie? — pyta Yasha, wskazując brodą fotografię.

Kręcę głową. — Jeśli już, to komplement. Martwi się o mnie. Jest jak pies, co leje na rogu ulicy,...