Rozdział 102 104

— Czekałem na ciebie, Cordelio — szepcze szorstko — bo nie chcę na wpół zdechłego kojota. Nie chcę jakiejś ckliwej, łatwej dziwki, podanej mi na srebrnej tacy. Chcę na to zapracować.

— Pierwszy raz dla wszystkiego — charczę.

Jego ciało napiera jeszcze bliżej na moje, gdy wpatruje się we mnie z gór...