Czterdzieści dwie godziny

Ari

„Sage.”

Otwiera oczy. Zielone w ciemności, nawet tutaj, pod ziemią, i skupione mimo tego, co jej ciało przeszło. Nie próbuje się podnieść, co mówi mi, że wciąż myśli, wciąż waży, na co jej organizm może sobie pozwolić. „Nie.” Stawiam tacę na podłodze obok jej dłoni tak, jakby to była drob...