Rozdział 37

Ravelyn spojrzał na mnie, jakbym wyrósł rogi. Szok wykrzywił mu rysy, a obrzydzenie nie było daleko za nim.

— To dlaczego, do cholery, ją uratowałeś?

— Nie wiem — przyznałem; słowa brzmiały pusto, ale były szczere. — Nie zamierzam jej zabić. Nie potrafię. Ale nigdy nie wierzyłem, że w ogóle mam br...