Rozdział 169

Perspektywa Voriana

Kroki stukały o drewno, a ja przywarłem do ściany, czekając, aż drzwi ustąpią. Otwierały się cal po calu, akurat tyle, by mogła wsunąć się przez nie ręka.

Chwyciłem ją. Zamachnął się. Odrzuciłem łokieć do tyłu i poczułem ohydny trzask kości; ciepła krew trysnęła mi na twarz. Od...