Rozdział 100

POV Voriana

„Och, Vorian!” Jej głos wspiął się wyżej, krzyki były już niczym nieskrępowane, a ja kochałem każdą sekundę. Niech krzyczy moje imię.

Nie zwalniałem. Szczypałem jej sutki, lekko je pociągając, kiedy przeniosłem ciężar z powrotem na kolana. Wiła się pode mną, drżała z tak ogromnej po...