Rozdział 22 22

Perspektywa Denzela

Powiedziała to przez łzy, a świat jakby przechylił się pode mną. Czułem się, jakbym z całym impetem wpakował się głową w mur — twardy, nagły, bezlitosny. Szok wrył mnie w miejsce, a w klatce piersiowej zamęt i ból zderzały się ze sobą raz po raz. Jak to w ogóle było możliwe...