Rozdział 26 Dwadzieścia szósty

Następnego ranka Antonia budziła się powoli.

Nie od razu — lecz we fragmentach.

Najpierw ciepło.

Potem ciężar.

Potem spokojne, rytmiczne unoszenie się i opadanie piersi pod jej policzkiem.

Jej rzęsy zadrżały i rozchyliła powieki.

Przez kilka sekund się nie poruszyła. Nie potrafiła. Jej ciało było ow...