Rozdział 143 Sto czterdzieści trzy

Popołudniowe słońce miękko wlewało się do mieszkania Antonii i po raz pierwszy od czegoś, co wydawało się całymi dniami—

zapanowało poczucie spokoju.

Nie pełnego ukojenia.

Ale czegoś dość bliskiego.

Dziecko leżało w łóżeczku, uśpione po południowym karmieniu, a jego maleńka klatka piersiowa unosiła...