Rozdział 29

„Widziałeś to?” Głos Zenona był cieniem samego siebie.

Skinąłem głową. Naprawdę nie miałem słów. Byłem tak zawstydzony.

Pozwolił mi wziąć swój czas. Owinąłem koc mocno wokół ramion, „Przepraszam.”

„Dlaczego przepraszasz?” Jego niebieskie oczy wpatrywały się głęboko w moje, „To nie twoja wina.”

Z...